Lezing Hülya Uslu – Turkije en de weg naar democratie

Lezing Hülya Uslu – Turkije en de weg naar democratie

984
0
IMG_8690

IMG_8690Afgelopen dinsdag 24 februari 2015 heeft NTFF haar eerste lezing van 2015 georganiseerd. Aan de hand van haar laatst verschenen boek ‘Turkije en de weg naar democratie’ boog historica Hülya Uslu zich deze vooravond over de ontwikkelingen van de Turkse democratie. Het antwoord op de vraag of er sprake is van een democratie ligt ingewikkeld. Toch kunnen we stellen dat er op dit moment nog geen sprake is van democratie.

IMG_8696De opkomst van de AKP van Premier Erdoğan en het belang van deze partij voor de samenleving staat centraal. Aan de ene kant wijzen de indrukwekkende cijfers van rond de 50%, waarmee Erdoğan de verkiezingen meerdere malen heeft gewonnen, op het feit dat het Turkse volk toe was aan vernieuwing. Zij zagen in hem een leider die het land economisch kon laten opbloeien. Dit heeft hij ook gedaan. De economie groeide hard, er werd gewerkt aan de infrastructuur, de ongeletterden kregen een stem en schulden verdwenen. Turkije is een grootmacht en vormt een hub tussen het Westen en het Midden-Oosten.

Aan de andere kant zijn er toegenomen spanningen die tot buiten Turkije merkbaar zijn. Het presidentschap van Erdoğan wordt meer en meer als dictatoriaal gezien en er wordt daarbij gerefereerd aan de stijl van Poetin. Het verdwijnen van de triaspolitica en het islamiseren van het land zorgen voor angst en ontevredenheid bij het westen maar ook bij een groot deel van het eigen volk. De vrouwen verliezen rechten en de ongelijkheid tussen man en vrouw neemt sinds tijden weer toe.

IMG_8699Men mag van democratie spreken onder andere omdat het recht bestaat om te stemmen. Echter, een andere belangrijke maatstaf voor de democratie is volgens Hülya de vrouw, maar ook persvrijheid. Zolang een vrouw niet dezelfde rechten heeft als een man en de persvrijheid dusdanig wordt ingeperkt om de premier te beschermen, dan mag men niet spreken van een volledige democratie. De conclusie wordt als volgt weergegeven: ‘De democratisering in Turkije gaat schoksgewijs en asymmetrisch. De politieke mobilisering van Anatolië draagt bij aan democratisering maar is tegelijkertijd een uitdaging. Structurele omwentelingen moeten uit het Turkse volk zelf komen.’.